HuafoO

โอ๊ยๆๆๆๆ  จะเริ่มสอบแล้ว

 

ที่จริงก้สอบไปแล้วหล่ะ วิชาแรก

 

สอบมาราธอนกันชิบ

 

ตั้งแต่ 10โมง ถึง 5โมงเย็น

 

แต่ละคนนั่งหน้าเครียดทีเดียว

 

ข้อสอบชุดแรก .....เหนื่อย

 

ข้อสอบชุดสอง .......เหนื่อยชิบ

 

ข้อสอบชุดสุดท้าย .......แม่งโคดเหนื่อย

 

ก้ไอ้ข้อสอบชุดสุดท้าย 8 ข้อ 100คะแนน

 

มาตรฐานฝรั่งเศส ไอ้จบป.เอกจากเมืองนอก แต่ไม่ต้องมาตรฐานไรมากนักก้ได้

 

แค่กุป.ตรีจะไม่รอดและ

 

กุหล่ะเหนื่อย (ถึงกลับขึ้น กุ เลยทีเดียว)

 

สอบเส็ดก้เสด็จไปกินบุฟเฟต์ 

 

โห......อย่างอิ่มแถมอ้วกด้วยเลย

 

ไม่พอๆๆๆๆตอนดึกต่อด้วยการไปชนแก้วอยุร้านเหล้า

 

เอาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง

 

เหนื่อยนะเนี่ย  แต่สู้เว้ย

 

วันที่ 3 ก้สอบอีกแล้ว 

 

วิชาไอ้ความเป็นมนุษย์  เรียนไงก้ไม่รุ้เรื่อง

 

หรือเราไม่ใช่มนุษย์ว่ะ 555 5+

 

เซง.....เรื่องความรัก  แม่งไม่เคยเจอผุ้ชายจริงใจเลย

 

เจอแต่กะล่อน

 

แต่ตอนนี้โอเคแหละ  ไม่อยากสนใจไรมาก

 

ตอนนี้สนใจเรื่องสอบเรื่องเรียนก่อนดีกว่า

 

เฮ้อ.....!!!! 

เซง

 การบ้านกองพะเนิน อื้อเลย  อาจารย์นะอาจารย์ให้มาทำไมทีเดียวแบบนี้อ่ะ

 อาทิตย์หน้าไหนจะรายงานLab รายงานPaper ส่งLab ไปคณะวิดวะเพื่อ.....

วันนี้เป็นวันแรกที่ได้กินมาม่า

2 วันที่ผ่านมาไม่แตะข้าวไม่แตะขนมเลย

กินไม่ลง ตั้งแต่โดนเค้าปฏิเสธ 14 กุมภามันจะครบ 5 ปีที่ชั้นรอเค้าแล้วนะ

รอเพื่อ....

เมื่อคืนไปเมามา อย่างเซง อ้วกออกมาหมดเลย ....--"

 แต่ขอบใจเพื่อนๆที่ยังอยุเคียงข้างอ่ะ

และต้องขอบใจ ณัฐ ร้านทีแปรงด้วย

ที่ห่วงความรู้สึก 555+

แอบชอบชั้นหล่ะสิ (กล้าเข้าข้างตัวเองนะ)

เอาเป็นว่าตอนนี้ อารมณ์เริ่มดีขึ้นมานิดนึงแล้วหล่ะ

 

ออ....อีกอย่างมีพี่สาวอีกคน พี่พลอยขอบคุณนะค่ะ

พี่พลอยก็สู้ๆเน้อ

ไปทำการบ้านในวันที่อารมณ์เซงดีกว่า ^^

edit @ 7 Feb 2010 12:51:06 by HuafoO....^^

นี่มันกี่ปีแล้วนะ.....ที่รอเค้า

 

อยุกับความฝันลมๆแล้งๆรึป่าว

 

นับตั้งแต่วันที่ชั้นบอกชอบเค้า

 

จนถึงวันที่เค้าเข้ามาเรียนที่มหาลัยเดียวกัน

 

มันก้รวม 4 ปีแล้วนิ

 

1ปี ที่ซ้อมบาสด้วยกัน

 

2ปี ที่เริ่มไปแข่งบาสด้วยกัน

 

3ปี ที่เฝ้ารอคอยถามข่าวจากรุ่นพี่ที่สนิทว่าเค้าเป็นไงบ้าง สบายดีป่ะ

 

4ปี ที่เรามาเจอกันตอนที่เค้ามาเรียนปรับพื้นฐานทีคณะวิศวะ ส่วนชั้น

ก้เรียนซัมเมอร์

 

วันที่มีความสุขมากที่สุดในชีวิต คือวันที่ฉลองวันเกิดให้เค้า

และ

วันที่เรากลับมามหาลัยพร้อมกัน

 

ชั้นเฝ้าแต่ส่งข้อความให้จนตอนนี้มันคงล้นinboxเค้าแล้วหล่ะมั้ง

 

แต่ตอนนี้ชั้นว่าทำไปมันคงไม่มีประโยชน์หรอก (มั้ง) เพราะ มันไม่อะไรส่งกลับมาเลย

 

ความรู้สึกของเค้าที่ชั้นอยากรู้

 

ตอนนี้เวลาเราเดินสวนกัน ทำไมเราทั้ง 2 คนเหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

 

ทำไมเราถึงไม่ยิ้มให้กันบ้าง

 

ทำไม......

 

ความหวังที่มีอยุมันคงกำลังจะมืดและดับลง

 

การรอคอยกำลังสิ้นสุดลงใช่หรือป่าว

 

ชั้นกำลังท้อซะเหลือเกิน มันเหนื่อยนะที่ทำให้คนๆหนึ่งมาตลอด

 

แต่เค้ากลับไม่มองดูหรือเหลียวแลซักนิด

 

แล้วชั้นควรจะทำไงต่อไปดี.....